Denizyıldızı

Sıradan sabahların birinde kıyıya vurmuş bir denizyıldızı uzattı ellerini ellerime. 'Korkma yaklaş' dedi, 'aradığın şey bende'. 

Kimselere inanmayalı uzun zaman olmuştu. Yaralarımı mı görmüştü denizyıldızı? Her şeyden vazgeçtiğimi mi anlamıştı? Bilseydi yine de ona yaklaşmamı ister miydi? 

Kaçıyorum denizyıldızı, en çok kendimden. 

İçime yoldaş taş duvarlarım 
Korkuyla hazırlanmış barikatlarım 
Yalnızlıktan sığınılmış dualarım 
Isimleri unutulmuş yangınlarım var benim. 

Yine de gel diyor musun bana? 

Yaşatmak için kendimi, öldürmeliydim denizyıldızı. 

Bütün çakıl taşlarını 
Bütün ölümsüz aşklarımı 
Sonuç vermemiş planlarımı. 

Yine de gel diyor musun bana? 

Gülümsedi. İlk kez bir denizyıldızının gülümsediğini görüyordum. O an anlamıştım ki beni bırakıp gitse ölürdüm. O ise susmaya devam ediyordu ve uzunca bir bekleyişten sonra içimi parçalayan o soruyu sordu: 'Beni de öldürmeyeceksin değil mi?'