Güzel Havalar

Önce beni bu güzel havalar mahvetti, sonra öyle bir havada gel ki vazgeçmek mümkün olmasın diyen Orhan Veli’nin şiirini bozdu insanoğlu. Evirdi çevirdi, onu da kılıfına uydurdu. 

Düşünüyorum da sen olmasan dünya çekilir bir yer değil. 

Peki, o büyük evlerde oturanlar neler düşünüyor? Onları çok güçlü sanm. Hepsi bizden korkuyor. Onlar bir çeşit kukla. Hiçbiri ellerini verdikleri yerden kollarını alamıyor.  

Biz ise ellerimizi sadece inandığımız dualara açıyoruz. Çaresizliğe teslim olanları bizden saymıyoruz. Gözlerimizin önündeki onca haksızlığa var gücümüzle direniyoruz.

Hep doğru zamanı bekledin. Ama her an doğruydu, içten istemedin. Yüzünden onlarca duygu geçti. Sesin titredi, için burkuldu. Bütün o acıları senden söküp almak istedim.

İnsan hep bir bahane bulur. Başka türlü yaşayamaz, için için ölür. Her şeyi kirletir, kitabına uydurur. Sonra da suçuna ortak arar durur. 

Uzaklaştıkça yakınlaşan, yakınlaştıkça kaçanlara inat vazgeçmenin mümkün olmadığı bir hava var dışarıda ve biz bundan daha iyisini yapabileceğimizi biliyoruz.