Dalga

Yine bir dalga geçesim var hayatla.Yoksa o mu benle geçiyor? Anlayabilirsen anla!

Biz oyun çocuklarıydık hala.Tam büyüdük derken bir baktık ki aynaya, olamamışız ahla vahla.

Hem neden olacaktık ki? Hayat, ahlama, vahlama, keşke deme, aman gitme deme, dur deme, kaybettim deme, tüh deme şeysi değil miydi? Bir gün kulağından tutuverdi biz çocukları, şöyle bir kenara çekiverdi. Canım yandı, söyledim ama bir daha çekti.

Halbuki annem hiç çekmemişti kulağımı, babam hiç bilmemişti serzenişimin manasını. Küçüktüm, büyüyemedim, büyüdüysem hiç bilemedim, hem zaten küçüksen gelme dedi(!). Olmuşu gelsin dedim, sen olmuş musun dedi. Olmamışsam oldur dedim, bir tokat da benden olsun dedi. Bilemedim ben bu işi dedim, bilmen gerekmiyor ki kaderini yaşa dedi. Niye ben de herkes gibi olmadım o zaman dedim, sustu bir şey söylemedi.

Git dedim geldi, gel dedim hızlıca kaçıverdi.Dur dedim, durmam dedi, başka yol bilmem dedi, geriye dönmem dedi.

Tut şu çocuğun elinden, bir şey öğret ona! Yol bilmezse yol göster, dil bilmezse sözünden ver, sevmek isterse sevginden ver, kalmak isterse kalbinde yer ver, uyumak isterse göğsünü göster, tutmak isterse elini ver dedim gülüp geçiverdi.

Yolda olmayana sağdan gel diyorsun, soldan gelse de fark etmeyecek biliyorsun.