Bir kilit daha anahtarını bulamadı, bir anahtar daha kilidini. Bir kapı yine vuruldu, zorlandı ve kırıldı. Bir umut daha yitirildi ve merdivenlerden inildi.
Ayaza rastlayınca yaz günü yaz, battaniyelerden medet ummaz. Hiçbir sır gizli kalmaz, hiçbir yalan sonsuza dek sürmez. Taşı gediğine koymakla söz tükenmez, gönül koymakla hâlden anlamayana ahval bildirilmez. Taş taş üstünde bırakmayınca sorun bitmez, elini taşın altına koymayınca o anahtar o kilide girmez.
Sevmediği ölçüde bahane bulur, sevdiği kadar risk alır. Ürker, korkar, kendini tek başına sevmez, alışkanlıklar yaratır. Alıştığı şiddet, korku ve sevgi sandığı şey ısıtmadan sarıp sarmalar. Sözler inandırıcı değildir, durup düşünecek kadar büyümemiştir henüz, başkalarının kimliğiyle yaşar.
Kimse kimseye bir şey öğretemez. Yanlış yoldasın gel bu doğru yol diyemez. Herkes kendince doğru yoldadır. Bazen yollar kesişir, bazen yol ayrımına gelinir. Şiirin, sakin sözlerin; yıldızları, denizi başka gözlerle görmenin son bulduğu bir yer vardır, her fâni elbet oraya varacaktır.
Yine sabah olacak. Yine yola revan olunacak.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder