Rota

Hayatımın son birkaç yılı tanıdığım insanlarla yeniden tanışarak ve kendimi de yeniden tanıyarak geçti. Merhamet, güven, sadakat, iyi niyet, sabır gibi kavramları sıklıkla sorguladığım zamanlardı bunlar. Sonunda herkesin yeri, mertebesi değişti ve elbette ben de çok değiştim. Değişmeye direnen taraflarım da zorlanarak, kırılarak, dökülerek de olsa değişimi kabullendi.

Bugün on beş yıl önceki halimle konuşsam eminim çok kavga ederiz, beş yıl önceki halimle de, hatta bir yıl öncekiyle de.

Altı yedi yaşlarında, dünyaya neden geldiğini sorgulayan bir çocuktan, doğuştan getirdiklerini unutan birine dönüştüğüm zamanlar oldu. Bildiklerimi unuttuğum, sonra hatırladığım, yanlışları elediğim ve eleğin üstündekilerle yola devam ettiğim zamanlar da. İnsanları seçmediğim kabullendiğim, dilim yanınca gerçeklerle yüzleştiğim, olmayacak duaya âmin dediğim, olmaması gerekeni kabullenemediğim, direndiğim, yaralandığım zamanlar olduğu gibi.

Kendiyle savaşını bitirmeliydi insan. Kimsenin ondan daha önemli olmadığını ama dünyanın da onun etrafında dönmediğini bilmeliydi.

Kendine haksızlık eden haksızlığa uğrardı.

Başkasına haksızlık eden elindekinden olurdu.

Kibirden burnunun ucundan ötesini göremeyenin burnu sürtülürdü.

Kimi nedenini buldu, kimine göre hep başkaları suçluydu. Hâlbuki hayat bize hak ettiğimizden fazlasını vermiyordu.

İnsan rotasını çizdi, kuyusunu kazdı ve kendini gömdü. Hayatı yanlış okudu ve oynamaması gereken oyunlar kurdu. Suçlu yoktu, şu an vardı ve artık uyanması gerekiyordu.